Նկարում են սովորողները·Վերլուծում են սովորողները·Կարդում ենք

Վախթանգ Անանյանի հետքերով…

Նկարազարդում և պատմում ենք Վախթանգ Անանյանի պատմվածքները

Առաջին պայթյունները

untitled (1)Պատմում է մի տղայի մասին, որը սիրում է զենք և բնություն: Նա իր մայրիկի հետ գնում էր հարսանիք ոչ թե փլավ ուտելու, այլ նայելու, թե քավորը ոնց է թուրը պահում: Ու հետո տղան հարցնում է մայրիկին.
-Մայրիկ, ինձ թուր կգնես:
Մայրիկը ասում է.
-Ոչ, չեմ կարող գնել:

Երբ նա մի քիչ մեծանում  է, իր հայրիկը նրան զենք է տալիս, որը շատ հին էր: Եվ այդ ժամանակ տղայի երազանքը կատարվում է և հայրն ասում է.
-Զգույշ կլինես, սա շատ հին զենք է:
Եվ նա պատմում է մի պատմություն: Մի որսորդ գնում էր որսի, նրա մոտ կար զենք: Նա գնաց և տեսավ մի արջ և նա ուզում էր կրակել, բայց զենքը չկրակեց և նա ստիպված էր մարտի բռնվել արջի հետ: Եվ տղան իր ըկերոջ հետ գնաց հարևանենց տուն: Այնտեղ կար մի շուն, որ նրա ոտքն էր կծել և զենքը պահեց շան վրա և կրակեց: Բայց նա չգիտեր, որ կկրակեր այդ զենքը և փախան:

Պատմվածքն ինձ սովորեցրեց, որ զենքի հետ պետք չէ խաղալ, եթե անգամ հին է կամ նոր:

Արփինե Խաչատրյան

Արջի ճանկերում

d5bed5a1d5b2d5b8

Սռավոտյան մեր հարևան Վաղոն տաք հագնված էր: Ցուրտ էր, բայց մորթե տաք հագուստը տաք էր պահում Վաղոյին: Վաղոն գնաց որսորդության Շաքար ամիի հետ: Մի քիչ հետո մի տեղից արջ դուրս եկավ և հաձակվեց Վաղոյի վրա: Շաքար ամին փրկեց Վաղոյին և ասաց.

-Էլ մենակ չգնաս, Վաղո ջա՛ն, թե չէ արջը քեզ կսպանի և կուտի:

-Լավ,-պատասխանեց Վաղո:ն

Արջին խորովում են և ուտում են և ուրախ են մնում:

Պատմվածքից սովորեցի, որ միշտ պետք է խմբակային լինել:

Սոս Ղահրամանյան

Ընտանի օձեր

d0b1d0b5d0b7d18bd0bcd18fd0bdd0bdd18bd0b91Մինչև Վաչիկս տեղից կշարժվեր, օձը իմ փայտին էլ չնայեց, իմ բարկությունն էլ, արագ հասավ թարեքին, պոչը թափ տվեց օդում, լախտի նման խփեց բաժակին ու ցած գցեց:

Ես սովորեցի, որ օձերն էլ կարող են լինել բարի:

Յանա Խաչատրյան

Ավանդություն

d5a1d5bed5a1d5b6d5a4d5b8d682d5a9d5b5d5b8d682d5b6Լինում է չի  լինում մի ագահ որսորդ : Նա շատ քարայծեր է սպանած լինում և հիմա էլ որոշում է կենդանի քարայծեր բռնել: Նա հագնում է քարայծի մորթի, դնում է եղջյուրները և բարձանում ժայռի վրա, որտեղ ապրում է քարայծերի հոտը:Այդտեղ թաքնավածեր է լինում մի որսորդ:Մառախուղի մեջ նրան թվում է, թե մեծ քարայծ է տեսնում և կրակում է: Սպանված քարայծը ագահ որսորդն է լինում:

Ես սովորեցի ,որ պետք չէ  ագահ լինել և  մարդը չպետք է իրեն ուրիշի տեղը դնի:

Մանե Մկրտչյան

Ծովի տղան

d5afd5a1d5b6d5a3d5a1d5bcՊատմվածքից սովորեցի, որ երազը կարող է իրականանալ:

Հայկ Պողոսյան

Արջի ճանկերում

Լինում են, չեն լինում ընկերներ են լինում: Մի անգամ նրանք գնում են որսի: Տղաները ճանապարհին տեսնում են ոտնահետքեր: Տղաներից մեկը հասկանում է , որ դրանք արջի ոտնահետքեր են: Հասկանալուց հետո նրանք պլան մշակեցին և հասան արջի բնի մոտ, որը գտնվում էր ժայռի վրա: Տղաներից մեկը հասավ արջի վրա, բայց արջը նրան հրեց և զենքը գցեց: Արջը մոտեցավ և տղան տեղ չուներ գնալու: Տղաների գլխավորը կրակեց արջին և լսվեցին ուրիշ արջի ձայներ:
Ես սովորեցի, որ պետք է միշտ խմբակային լինել և պլան ունենալ:

Արայիկ Արշակյան

Ծանր ձմեռ

d0b1d0b5d0b7d18bd0bcd18fd0bdd0bdd18bd0b9Ջահել երինջներն ու արջառները ջուրը տանելիս այլևս չէին խաղում, և ցուլն այլևս գետինը չէր քանդում ու չէր գոռում…

Ես սովորեցի, որ անասնապահները դժվար կյանքով են ապրում:

Մհեր Գալոյան

Խղճալի հայացք

d0b1d0b5d0b7d18bd0bcd18fd0bdd0bdd18bd0b9 (1)Մի անգամ հեղինակի  հարևան  Արթենանց Արշակը նրանից խնդրեց հրացանը՝  նապաստակ խփելու նպատակով: Արշակը վերադարնում է անտառից ձեռնունայն:   Նա պատմեց իր ընկերոջը, որ գտել է նապաստակին և վիրավորել է, սակայն հետքը կորցրել է: Հեղինակը ասում է Արշակին, որ ինքը կգտնի վիրավոր նապաստակին:Նա գտնում է արյունոտ հետքը և գնում է նրա հետևից, մինչև որ գտնում է նապաստակների բույնը: Ներս նայելով տեսնում է վիրավոր նապաստակին, որն իր վիրավոր թաթը տեղավորել էր մյուս նապաստակի տակին: Կենդանին մի այնպիսի աղերսող հայացք է գցում որսորդի  վրա, որ վերջինս հրաժարվում է նրան բռնելու մտքից և ևս ձեռնունայն հետ է վերադառնում: Երբ Արշակը տեսնում է նրան, հարցնում է.

– Հ՞ը, բերի՞ր… Չէ՛… Բա լոպազանում էիր։ Ի՞նչ ասեի… Կամ որ ասեի՝ կհասկանա՞ր,- պատմում է հեղինակը:

Ես սովորեցի որ պետք է խիղճ ունենալ:

Արսեն Գոմցյան

Որսորդի դատաստանը

Աշոտը կանգ առավ։ Նա դժգոհ էր որսկանի ծայր աստիճան միամտության ու բարության համար։Պահակապետն Աշոտին կանչեց և մի տեղ ուղարկեց։ Որսկանը մնաց մենակ։ Մթնում, ծառի կողմից թմփթմփոց լսվեց։
— Հանես պրծա՜՞ր,— հարցրեց լոռեցին։
Չայն չկա։
— Այտա, Հերմա՜ն։
Ձայն չկա։
«Էդ բալեն մեռածը չլի՞նի ճղեց»,—ահով մտածեց նա և հրացանն առաջ մեկնած գնացծառի կողմը։
— Հանե՞ս… այտա, դե պրծի է՞։
Ձայն չկա։
—Հանես հե՜յ,— գոռաց որսկանը լոռեցավարի ու. ինքն էլ սարսափեց իր ձայնից։
Հանեսը ո՞րտեղից…
Որսկան Ակոփին 5 օր բանտ նստեցրին՝ «կալանավորին բաց թողնելու համար»։ ճակատում դա շատ մեծ հանցանք է և շատ ծանր պատիժ է ենթադրում։ Բայց դեզորամասում ո՜վ չէր ճանաչում լոռեցի որսկան Ակոփին, ով չգիտեր նրամիամտությունը։
Տարիքոտ որսորդին այս անգամ զիջեցին ու խրատեցին, որ թշնամու նկատմամբ իրբարեսրտությունը մի կողմ դնի։
—Արա՛, գիտնական բա՛լա, ուրեմն էդ անխիղճը խաբեց էլի՜… ուրեմն մոր գերեզմանովըսուտ երդվեց էլի՜…—զարմացած ասում էր որսկանը հաջորդ օրերին։— Բա էդ անօրենը չէր մտածո՞ւմ, որ ես իրեն պատճառով կկորչեմ…էդ էլ իմ լավությունն ա ՞…

Անգամ կռվի ժամանակ,  թշնամու մոտ մարդ չպետք է կորցնի իր մարդկությունը և բարեսրտությունը:

Միլի Երանոսյան

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s