Կարդում ենք

Կանաչ եղևնին

Posted on Updated on

5902a5f9228d67a0fbf310c4be83769eՄի եղևնի կար, այդ եղևնին շատ տխուր էր, որովհետև մի բարդի, շատ ուժեղ,հզոր,մեծ բարդի իր ճյուղերով փակել էր արևի շողերը, իսկ եղևնուն պետք էրշատ — շատ տաքություն: Մի անգամ եղևնին չդիմացավ և սկսեց բարձր լացել,բարդին հարցրեց.
— Ինչո՞ւ ես լալիս:
—Որովհետև դու փակել ես արևը, և արևը ինձ չի կարողանում  տաքացնել,կտաս ինձ տաքություն,-ասաց եղևնին: Читать далее…

Եզոպոսն ու ես

Posted on Updated on

Նյութի հեղինակ՝ Ալեն Թորոսյան

Իր գլխի տեր կատուն (Ռ. Քիփլինգ)

Posted on Updated on

Նկարազարդումները՝ Մանե Մկրտչյանի

Այս բանը պատահել է այն ժամանակ, երբ ընտանի կենդանիներ դեռ վայրենի էին և մարդը նույնպես:Նրանք ապրում էին վայրի անտառներում:

ՄանեՄանեՄանե.png Читать далее…

Կախարդական ծիածան

Posted on Updated on

Картинки по запросу Շիրլի Բարբերի կախարդական ծիածանԵս ուզում եմ պատմել  «Կախարդական ծիածան» հեքիաթը: Հեղինակն է այս հեքիաթի Շիրլի Բարբերին: Սկզբում այս գիրքը ընտրեցի գեղեցիկ նկարների համար, իսկ կարդալու ընթացքում էլ ավելի շատ սիրեցի այս հեքիաթը:  Հեքիաթը սկսվում է այսպես՝
Լինում է, չի լինում մի տատիկ՝ Թիբեթ անունով: Նրա հետ  անտառի հին տնակի մեջ ապրում էին Էննին՝ իր թոռնիկը, և Բոշո շնիկը: Էնին և Բոշոն հաճախ խաղում էին անտառի բացատում: Անձրևոտ օրերին ծիածանն այնքան մոտիկ էր լինում, որ Էնին ցանկանում էր վազել և անցնել ծիածանի տակով, որպեսզի գտներ ոսկով լի կճուճը, բայց տատիկը չէր թողնում:Մի օր Բոշոն և Էննին անցնում են ծիածանի տակով, գտնում են ոսկով լի կճուճը և փոքրանում, դառնում փերիներ: Ես էլ չեմ ուզում պատմեմ, թե ինչ է լինում հետո, որ դուք շարունակությունը կարդաք:
Ես այս հեքիաթից հասկացա, որ պետք է լսել մեծերին և չանել այն, ինչ նրանք արգելում են:

Աղբյուրը Յանա Խաչատրյանի բլոգ

Օլիվեր Թվիստ

Posted on Updated on

Картинки по запросу օլիվեր թվիստՕլիվեր Թվիստը որբ տղա է: Նրա պատմությունը սկսվեց մի մութ ու անլուսիՆ գիշեր, փոքրիկ անգլիական քաղաքում: Երբ նա ծնվեց իր մայրիկը անմիջապես մահացավ: Օլիվեր Թվիստին տարան որբանոց, և նա այդ ժամանակից ապրում էր այդտեղ: Նա որբանոցում ուրիշ որբ երեխաների հետ չէր ծանոթանում: Այնտեղ երեխաները ստիպված էին օրնիբուն աշխատել: Ամենավատն այն էր, որ նրանց հաց չէին տալիս: Երեխաներից ամենամեծը ասում էր. «Ես սոված եմ, եթե հենց հիմա մի բան չդնեմ բերանս, ապա ձեզանից մեկին կուտեմ»: Եվ Օլիվեր Թվիստը գնաց խոհարարի մոտ,որ մի քիչ շիլա ուզի:Օլիվեր Թվիստը ասում է.«Սըր, ինձ մի աման շիլա կտա՞ք»:Այդ ժամանակ խոհարարը գդալով տվեց գլխին,և չանչեց նրա երեսին:Նրան տարան տնօրենի մոտ: Եթե հետաքրքրեց, շարունակությունը կարղ եք կարդալ ինքներդ,  գնացեք Մայր դպրոցի գրադարան և կարդացեք:

Աղբյուրը՝ Արփինե Խաչատրյանի բլոգ