Իր գլխի տեր կատուն (Ռ. Քիփլինգ)

Նկարազարդումները՝ Մանե Մկրտչյանի

Այս բանը պատահել է այն ժամանակ, երբ ընտանի կենդանիներ դեռ վայրենի էին և մարդը նույնպես:Նրանք ապրում էին վայրի անտառներում:

ՄանեՄանեՄանե.png Читать далее

Կախարդական ծիածան

Картинки по запросу Շիրլի Բարբերի կախարդական ծիածանԵս ուզում եմ պատմել  «Կախարդական ծիածան» հեքիաթը: Հեղինակն է այս հեքիաթի Շիրլի Բարբերին: Սկզբում այս գիրքը ընտրեցի գեղեցիկ նկարների համար, իսկ կարդալու ընթացքում էլ ավելի շատ սիրեցի այս հեքիաթը:  Հեքիաթը սկսվում է այսպես՝
Լինում է, չի լինում մի տատիկ՝ Թիբեթ անունով: Նրա հետ  անտառի հին տնակի մեջ ապրում էին Էննին՝ իր թոռնիկը, և Բոշո շնիկը: Էնին և Բոշոն հաճախ խաղում էին անտառի բացատում: Անձրևոտ օրերին ծիածանն այնքան մոտիկ էր լինում, որ Էնին ցանկանում էր վազել և անցնել ծիածանի տակով, որպեսզի գտներ ոսկով լի կճուճը, բայց տատիկը չէր թողնում:Մի օր Բոշոն և Էննին անցնում են ծիածանի տակով, գտնում են ոսկով լի կճուճը և փոքրանում, դառնում փերիներ: Ես էլ չեմ ուզում պատմեմ, թե ինչ է լինում հետո, որ դուք շարունակությունը կարդաք:
Ես այս հեքիաթից հասկացա, որ պետք է լսել մեծերին և չանել այն, ինչ նրանք արգելում են:

Աղբյուրը Յանա Խաչատրյանի բլոգ

Օլիվեր Թվիստ

Картинки по запросу օլիվեր թվիստՕլիվեր Թվիստը որբ տղա է: Նրա պատմությունը սկսվեց մի մութ ու անլուսիՆ գիշեր, փոքրիկ անգլիական քաղաքում: Երբ նա ծնվեց իր մայրիկը անմիջապես մահացավ: Օլիվեր Թվիստին տարան որբանոց, և նա այդ ժամանակից ապրում էր այդտեղ: Նա որբանոցում ուրիշ որբ երեխաների հետ չէր ծանոթանում: Այնտեղ երեխաները ստիպված էին օրնիբուն աշխատել: Ամենավատն այն էր, որ նրանց հաց չէին տալիս: Երեխաներից ամենամեծը ասում էր. «Ես սոված եմ, եթե հենց հիմա մի բան չդնեմ բերանս, ապա ձեզանից մեկին կուտեմ»: Եվ Օլիվեր Թվիստը գնաց խոհարարի մոտ,որ մի քիչ շիլա ուզի:Օլիվեր Թվիստը ասում է.«Սըր, ինձ մի աման շիլա կտա՞ք»:Այդ ժամանակ խոհարարը գդալով տվեց գլխին,և չանչեց նրա երեսին:Նրան տարան տնօրենի մոտ: Եթե հետաքրքրեց, շարունակությունը կարղ եք կարդալ ինքներդ,  գնացեք Մայր դպրոցի գրադարան և կարդացեք:

Աղբյուրը՝ Արփինե Խաչատրյանի բլոգ

Եզոպոս «Աղվեսն ու աղավնին»

Մի օր աղվեսը քայլում է անտառով և հանկարծ տեսնում է ծառի ճյուղին նստած աղավնուն: Մոտենում և ասում է, որ նա իջնի ներքև, որ միասին ուրախ օր անցկացնեն: Աղավնին էլ պատասխանում է, որ վախենում է: Այդ ժամանակ աղվեսը խորամանկորեն ստում է, որ իբր ժողովից է գալիս և այնտեղ հրովարտակ են ստորագրել այն մասին, որ կենդանիներն այլևս իրար վնաս չտան:Աղվեսը իր կյանքով երդվում է, որ չի վնասի նրան:Այդ ժամանակ աղավնին ասում է, որ հեռվում նկատում է երկու ձիավոր որսորդական շների հետ: Աղվեսը լսելով այդ լուրը վախից ուզում է թաքնվել ինչ-որ տեղ: Աղավնին հասկանում է, որ հրովարտակը կազմված է,  բայց ստորագրված չէ:
Այս առակը ես հասկանում եմ երկու տարբերակով՝ կամ աղավնին սկզբից էլ հասկանում է, որ աղվեսը ուզում է ուտել իրեն, դրա համար էլ ասում է, որ որսորդական շներ է տեսնում կամ էլ իրոք տեսնում է և աղվեսի վախից հասկանում, որ նա խորամանկորեն ստում է:
Այս առակը մեզ սովորեցնում է, որ չի կարելի թշնամուն հավատալ, քանի որ թշնամին կարող է ընկեր ձևանալ և միևնույն ժամանակ թակարդ հյուսել քո դեմ:

Աղբյուրը՝ Արայիկ Արշակյանի բլոգ

Գդալը, որն ընկել էր լվացող մեքենայի մեջ

Картинки по запросу Լուս Հակոբջանյան գդալըԵս կպատմեմ մի զվարճալի պատմվածք գդալի մասին: Հեղինակն է Լուս Հակոբջանյանը:
Մի օր գդալը արթնանում է ցավից. ինչ-որ մի ձեռք գդալին գցում է մետաղյա տարայի մեջ: Նա սառնություն է զգում, սկսում է փռշտալ, բայց նրան ոչ մեկ չի լսում, չնայած նա մենակ չէր, նրա կողքին սպիտակ իրեր կային, որոնց ափսե են ասում: Նա ուրախ էր, որ իր թշնամիները՝ դանակ-պատառաքաղները  այդտեղ  չէին, թե չէ նրանց ծակծկոցին չէր դիմանա: Նա մտածում էր, որ իր ընկեր գդալները իր հետ լինեին, միասին այդտեղից  դուրս կպրծնեին: Մինչ նա իր մտքերի հետ էր, սկսում են ներս լցվել պղպջակները, և նա սկսում է պտտվել: Նրա մոտ գլխապտույտ է սկսվում, աչքերը սկսում են մրմռալ: Մի քանի րոպեից աղմուկը դադարում է, բայց նրա գլուխը դեռ դմբդմբում է: Չնայած այս ամենին լավ նորությունն այն էր, որ նա այժմ մաքուր էր ու թարմ: Իսկ դա նշանակում էր, որ նա մտածում էր նոր չարաճճիություն անելու մասին. թե ինչպես հասնի այն սեղանին, որտեղ դրված էր հալած շոկոլադը, քանի դեռ իրեն չեն նետել այդ տարայի մեջ:

Աղբյուրը՝ Հայկ Պողոսյանի բլոգ

 

 

Ոսկու կարասը

Картинки по запросу ոսկու կարասըԵս կարդացի այդ հեքիաթը, որովհետև դա շատ հետաքրքիր պատմություն էր մի գյուղացու մասին, ով գտել էր մի կարաս, որի մեջ ոսկի էր: Մի օր էլ գյուղացին գնաց իր հարևանի  մոտ և ասաց:

-Սա քո ոսկին է:

-Ո՛չ, սա իմ ոսկին չէ,-ասաց հարևանը,-սա քո հողից է…:

Եվ նրաք սկսեցի կռվել: Որոշեցին գնալ թագավորի մոտ: Читать далее

Պոչատ աղվեսը

11Հովհաննես Թադևոսի Թումանյանը   հայ  բանաստեղծ, արձակագիր, գրական, ազգային և հասարակական գործիչ է։ Նա սկսել է ստեղծագործել 80-ականների կեսից։ Լայն ճանաչում է ձեռք բերել «Բանաստեղծություններ» հավաքածուի (1-2 հատոր, 1890-1892) լույս տեսնելուց հետո։ Գրել է նաև պոեմներ, քառյակներ, բալլադներ, պատմվածքներ ու հեքիաթներ, ակնարկներ, քննադատական ու հրապարակախոսական հոդվածներ, կատարել է թարգմանություններ, մշակել է էպոսի «Սասունցի Դավիթ» ճյուղը։
Ես շատ եմ սիրում ընթերցել Հովհաննեսի Թումանյանի հեքիաթները: Այս անգամ որոշեցի ընթերցել «Պոչատ աղվեսը»: Читать далее

Առյուծը, գայլը և աղվեսը

Այսօր կարդացի  Վարդան Այգեկցու «Առյուծը, գայլը և աղվեսը»  հետաքրքիր  առակը: Առակը շատ ուսանելի էր ու խորիմաստ:
Առակը առյուծի, գայլի և աղվեսի մասին էր, որոնք եղբայրացան ու միասին որոշեցին որսի գնալ: Բայց որսը բաժանելուց առյուծը մոռացավ, որ որս մասին են արել, ու գայլը ստացավ մի ծանր ապտակ միայն նրա համար , որ իսկապես ճիշտ բաժանում էր անում: Խորամանկ աղվեսը, ինչպես միշտ, կարողացավ ամեն բան ճիշտ ու արագ հասկանալ ու առյուծի ուզածով բաժանումանել : Աղվեսի խորամանկությունն ու արագ կողմնորոշվելն փրկեցին նրան առյուծի զայրույթից:

Աղբյուրը՝ Լիա Հարությունյանի բլոգ