Без рубрики

Առաջադրանքներ. 5-րդ դասարան

 1.Ընդգծված բառերը, բառակապակցություններն ու արտահայտաթյունները փոխարինի՛ր իմաստով մոտ (հոմանիշ) բառերով, բառակապակցություններով ու արտահայտություններով. Продолжить чтение «Առաջադրանքներ. 5-րդ դասարան»

Реклама
Без рубрики

Առաջադրանքներ. 4-րդ դասարան

  1. Լրացրո՛ւ բաց թողնված տառերն ու երկհնչյունները:

    Ինձ այնպե՜ս է հրապուրում  -լեկտրոնային խաղը: Ամբողջ օրը հետ-ում եմ փոքր մար-ուկին, որը կապ-տ հանդեր-ով է: Իմ հրամանով նա մտնում է մութ աշխար-ը, ելնում բար-ր պարսպի վրա: Մի սխալ, և հր-շը հա-թում է մար-ուկին: Բայց ես այնքան եմ խաղում, որ քաջ Մարիոն (այդպես է մար-ուկի անունը) ազատում է թա-ավորի
    աղ-կան:  Փոր-ում եմ վեր կենալ, բայց  -տքերս չեն ենթարկվում, միայն մատներս են շարժվում. կարող եմ սե-մել մեկ այս կոճակը, մեկ այն: Ա-քերս լարվածությունից
    հո-նել են: Ես ան-գնական եմ և մենակ այդ անիրական աշխար-ում:
    Հանկար- հնչեց զար-ուցիչի ձայնը:
    — Ա՜խ, ի՜նչ լավ է, որ երազ էր,- բացականչեցի ես:

Продолжить чтение «Առաջադրանքներ. 4-րդ դասարան»

Ճամփորդում ենք·Ճամփորդում ենք·Լուսաբանում ենք մեր նախագծերը

Իսահակյանի տուն- թանգարանում

 

IMG_20190319_111108Մարտի 19-ին Արևելյան դպրոցի 4-1 դասարանը եղավ Իսահակյանի տուն-թանգարանում՝ մասնակցելու «Ի՞նչ է սովորեցնում առակը» կրթական ծրագրին: Продолжить чтение «Իսահակյանի տուն- թանգարանում»

Կարդում ենք

Հնարագետ ջուլհակը

(Ավանդություն)
1
Շահ-Աբասի ժամանակ հեռու աշխարհից դերվիշի հագուստով մի մարդ է գալիս Սպահան քաղաքը։ Քաղաքի ընդարձակ հրապարակի մեջ այդ դերվիշը մի մեծ շրջան է քաշում փայտով, ինքն էլ կշտին նստում լուռ ու մունջ։ Անցուդարձ անողները նայում են և զարմանալով հարցնում, թե՝ դու ո՞վ ես, այս ի՞նչ բան է, որ դու քաշել ես. արդյոք մի թալիսման չէ՞ սա, և մեզ համար բարի՞, թե՞ չար թալիսման է… Դերվիշը բնավ չի խոսում։ Ամբողջ քաղաքը վարանման մեջ է ընկնում, թե՝ սա ի՞նչ կնշանակե արդյոք։ Վերջը իմաց են տալիս Շահ-Աբասին, թե՝ այսպիսի մի դերվիշ է եկել… Продолжить чтение «Հնարագետ ջուլհակը»

Գրականություն·Կարդում ենք

Ստ. Զորյանը Աղայանի մասին

Image_2831.jpgՓառահեղ ծերունի էր՝ բարձրահասակ, թիկնեղ ու լայնալանջ, և այդ հպարտ լանջին իջնում էր նրա գեղեցիկ, ճերմակ մորուքը՝ ծածկելով կորովի վիզը: Իսկ գլուխը միշտ հպարտ էր, վե՛ր. նայում էր տիրական հայացքով, ինչպես մի հին նահապետ կամ նախարար, բայց ամեն հանդիպողի նայում էր մտերմաբար, երբեմն իբրև մեծ եղբայր կամ հայր, իսկ հաճախ իբրև ուսուցիչ: Խոշոր թուխ աչքերում կային մշտավառ, նույնիսկ ցոլուն կայծեր, որ ասես մոգիչ զորություն ունեին, որն ստիպում է քեզ անտարբեր չլինել դեպի ինքը. դրանից էր թերևս, որ ծանոթ-անծանոթ գլխարկ էր բարձրացնում նրա առաջ: Продолжить чтение «Ստ. Զորյանը Աղայանի մասին»